Z kroniki komadora podlaskiego

Od kilku dni ze wschodu i południa dochodzą nas niepokojące wieści. Nieliczni uchodźcy niosą jedno słowo szeptane z lękiem: Tatarzy. Szukają u nas schronienia, ale widząc szczupłe siły jakie mam pod swym dowództwem, ruszają czym prędzej dalej. Stawiam ludzi w stan gotowości. Mam trzech ciężkozbrojnych i zaprawionych w bojach rycerzy. Ach, czemuż brat Mariusz ruszyć musiał za granicę? Teraz każdy miecz droższy nad złoto. Reszta komandorii to pełni zapału, ale młodzi i niesprawdzeni w boju nowicjusze. Garstka nas. Wysłałem gońca z prośbą o pomoc do swego baliwa zacnego brata Wróbla stacjonujacego w Lublinie, drugiego pchnąłem do komandorii templariuszy z Międzyrzeca. Niech nas ma w opiece Bóg i Święty Krzyż.